rouw (en) arbeid

Ik voel me narrig, onrustig, vervelend. Als ik geen afspraken had staan was ik met alle liefde zo weer mijn bed ingedoken, nadat ik Lars naar school had gestuurd. Het is  de afgelopen weken zo druk geweest met de opening en alle nieuwe ontwikkelingen rondom het bedrijf. Dat de verjaardag van Mirthe op de kalender wel dichterbij kwam, maar voor mijn gevoel er ineens was. Overvallen door het gevoel dat het nog minder klopt dan vorig jaar. Alles voelt zo overweldigend en zo veel, nu ineens weer.
Natuurlijk ben ik trots! En kan ik niet anders zeggen dan dat ik heel veel, in korte tijd heb kunnen bereiken door de hulp van de juiste mensen. Maar dat dat ook even benauwend kan werken en me de vraag op plopt of ik het wel goed doe... pfff.
Op het beste moment vandaag komt Marga binnen, de uitvaartverzorgster van Mirthe. Zoals we van het weekend hadden afgesproken is ze er om 9 uur. Ze vraagt hoe het gaat, waarop ik automatisch zeg 'goed'. Ik haal diep adem en breek. Mirthe's verjaardag is de druppel geweest. Een knuffel, een bakkie 'troost' en een paar zakdoeken verder, kan ik weer lachen. Dit is precies wat ik nodig had. En dit is precies de reden dat ik wederom met Marga in gesprek ben: nazorg voor mijn generatie genoten na verlies van een dierbare.
Er is namelijk een wezenlijk verschil tussen rouwen op mijn leeftijd en rouwen op latere leeftijd. Menigeen van mijn leeftijd heeft nog nooit een rouwproces meegemaakt. Beide ouders leven nog, kinderen kern gezond en het huwelijk zoals tijdens de wittebroodsweken. Geen vuiltje aan de lucht dus. Elk van hen kan voorstellen hoe lelijk het leven voelt in mijn schoenen, maar daar houdt het mee op.
Wanneer je midden in het leven staat, is dit een ingewikkeld proces, waardoor je aan de zijlijn van hetzelfde leven wordt gezet. Je wil er wel weer middenin staan, niets liever dan dat! Je hebt immers niet gevraagd om dit verlies. Het is mooi als dat lukt, maar ergens gaat het knijpen en is het niet meer zoals het was. De maatschappij kan daar anders naar kijken. Die houd misschien even rekening met de omstandigheden, maar dan moet er wel weer iets uit je handen komen. Thuis zitten kan je immers altijd nog? Je bent nog jong en vitaal, dus hup aan het werk. En nog steeds, je wilt niets liever, want dat maakt het leven weer normaal en tastbaar, maar wat nou als het je niet lukt? Ondanks je wil en je inzet? Dan is het dubbel verlies, want je bent niet meer jezelf en ook dat is iets wat je moet gaan onderkennen, tegen wil en dank.  Verlies van jezelf is wel het laatste wat je kan gebruiken. Hoe behoud je jezelf in zo'n situatie? Hoe kan jouw omgeving je helpen, en wat kan je werkgever doen om het proces van terug keer te vergemakkelijken?
Rouwen middenin het werkzame leven is ingewikkeld, maatwerk is noodzakelijk, juist wanneer het niet geboden wordt.

the day after

Het gemis is tergend. Op een dag als gister, de dag van Mirthe, dan is dat rauw en scherper aanwezig! Het klopt niet om haar verjaardag te vieren terwijl ze haar eigen kaarsjes moet uit blazen. Hoe ik het op die dag juist probeer haar leven te vieren, op elke andere dag is dat mogelijk, maar niet op die dag. Dit jaar niet in elk geval. Wat een gemis.
Al hebben we het wel zijdelings gevierd met de terwater lating van 5000 badeendjes, een paar lieve vriendinnen en de burgermeester. Leuk hoor.
Om thuis weer het moeras van de emoties te ervaren. Vervolgens wel te kunnen relativeren dat het leven met Mirthe net zo verdrietig zou zijn (mogelijk nog verdrietiger) omdat ik zou zien wat ze niet meer kon en wat ze nooit zou gaan kunnen. De kloof tussen haar en de rest van de wereld zou groter worden, hoe onterecht zou dat zijn? Hoe moeilijk zou dat zijn om te zien, mijn lieve meisje.
Nu neemt dat mijn verdriet niet weg. Het is een kleine troost dat zij dat niet hoeft mee te maken. Maar wat zou ik haar graag de nageltjes lakken, de haartjes vlechten en haar glitterendste glitterjurk aan doen.

Verjaardag in aantocht

3 jaar geleden werd je 4. Een gevoel dat zei dat we dat maar beter konden vieren alsof het je laatste verjaardag zou zijn. Gezien wat je het jaar daarvoor mee had gemaakt, niet zo'n gekke gedachte. We hadden je voor de dood weg gehaald. Dat voelde ik in elke vezel van mijn lijf. En ondanks de goede berichten na de laatste controle, was elke vezel in mijn leven er niet zeker van dat het gevaar geweken was. Het zullen de moedervezels zijn geweest, die me vertelden te vieren wat er te vieren viel. Geen moment zo kostbaar als het Nu.
Lieve Mirthe, hoe kon ik weten hoe ik zou moeten leren leven? Hoe ik mezelf opnieuw moest uitvinden? Mijn eigen kern vonden, beet pakken uit de leegte omhoog trekken? Want dat is wat ik moest doen, om te kunnen doen wat ik het liefste wilde: Leven.
Leven voor jou, voor je broer, maar vooral voor mezelf met mezelf op de eerste plaats. Het is de enige manier, elke andere zou jouw leven nutteloos, zelfs schadelijk maken. Ja, ik mis je. Ja, ik zie jou in je vriendinnetjes terug, in de dochtertjes van mijn vriendinnen, de meisjes van jouw leeftijd. Ik voel hoe hun handjes voelen als de jouwe, hoe hun knuffels voelen als de jouwe.
Nog 3 nachtjes slapen en jouw 3de verjaardag zonder jou om vast te houden, breekt aan. Weken lang zie ik overal aanplakbiljetten met jouw verjaardag erop. Overal is het feest, overal wordt er wel iets gevierd. Lieve Mirthe ik vier jouw leven elke dag, door wie ik geworden ben sinds wij samen op reis zijn geweest. Maar op jouw verjaardag zullen er 7 badeendjes voor jou door Assen zwemmen. Je zou het prachtig hebbrn gevonden, al die badeendjes!

Een marathon in etappes

wat een week was het! Van tevoren wist ik dat het druk zou gaan worden. Dat het spannend zou zijn en ook wist ik van tevoren dat ik me wel een paar keer zou af vragen wat ik me nu allemaal op de hals had gehaald? Wie zouden er komen? Had ik niet iets vergeten? Gaandeweg de voorbereidingen baar decopenkng merkte ik date en feestje organiseren best onwennig is voor mij. In mijn perfectionisme wil ik meer en beter dan dat misschien daadwerkelijk noodzakelijk is. Dat is mijn valkuil, ik dit geval kijk ik vooruit naar mogelijkheden en die zijn eindeloos. De kunst dus om bij het haalbare te blijven in de tijd die er is. De rest over te leveren aan de omstandigheden, zoals het weer. 

Laat het nou perfect weer te zijn! De partytent zorgde voor schaduw voor het moment dat de deur nog even gesloten was. Eerst een bakje koffie, thee en een candeloni (eetbare kaars, volgend recept van de cateraars). Een praatje met elkaar en zo stond het onder de partytent vol met genodigden. 

Het lont is gespannen voor de deur langs. Het zijn de lonten die op de bodem van de ketel blijven liggen, na het smelten van de 'resten'. Het zijn dan wel voornamelijk de ongebrande kaarsen die een lont nalaten waar ik een dik koord van heb geknoopt en gevlochten om mijn openingshandeling mee te kunnen uitvoeren. Het is nog kleurrijk geworden ook. En de symboliek is natuurlijk dieper dan alleen het signaal van ongebrande kaarsen. Nee, het zijn de vlammen die nooit ontstoken zijn, zoals de toekomstplannen van Mirthe niet geleefd worden, net als van de zovelen waarvoor we een kaarsje aan steken. 

Dan stijgt mijn spanning ook. Ik heb mijn woorden klaar liggen in mijn hart, maar die bonkt zo gard dat ik niet meer weet wat ik allemaal wilde zeggen. Gelukkig is iedereen die hier is bekend met mijn drijfveer en hoef ik weinig uit te leggen. Samen met de ondernemersadviseur van de Drentse Zaak (hij adviseerde me 2 jaar geleden om me in te laten schrijven bij de kvk), knippen we het lont door. De deur gaat open en de oh's en ah's zweven door de lucht. De ruimte is meteen volgestroomd met allen die aanwezig zijn. Hoe mooi is dit? Mijn paradijsje wordt gewaardeerd. 

Voor ik het weet is de middag voorbij. Vol van de indrukken gaan we naar huis, voeten omhoog, het avondeten zijn de left-overs van de catering. De energie ontbreekt om te koken en vol voel ik me toch wel!

Vroeg op bed, terwijl de hele avond de berichten binnenstromen op fb en whatsapp. Wanneer ik midden in de nacht even op mijn telefoon kijk (wat ik anders nooit doe) zie ik een fantastisch bericht, waardoor ik meteen mijn handen weer voel jeuken. Het is maar goed dat de zaak niet meer onder 1 dak met mijn bed verblijft. Anders was de smeltketel meteen aangegaan!

Vrijdag breekt aan. Nog zo'n enerverende dag met een presentatie bij de Drentse Zaak, als succes verhaal. Daar leen ik mij graag voor. De reacties daar zijn ook weer hartverwarmend. Nog even een pitch een klein beetje netwerken en op naar huis, waar mijn fantastische zoon op mij wacht.

Het voelt alsof ik een marathon loop in etappes. Zaterdag de laatste etappe en wat heb ik er zin in ( ook in Pinksteren dit jaar). 

Mijn inzet blijkt ook vandaag weer volop beloond te worden. Met zelfs lieve bezoekers uit Nijmegen en  Geldrop! Maar dat zijn niet de enige verrassingen, ook staat ineens iemand voor mijn neus die ik niet direct kan plaatsen. Al weet ik haar meteen te plaatsen, wanneer ze me op weg helpt: ik heb Mirthe begeleid op school. Ik weet het weer! We hebben elkaar maar 3x gezien, net zo vaak als Mirthe op school is geweest. 

Omringt door vrienden, familie en familie van vrienden, is dit weer een fantastische middag gebleken. Zelfs mocht ik de burgermeester welkom heten en wat een fijne burgermeester we hebben blijkt nog eens dubbel en dwars door zijn woorden op Facebook. 

Het is duidelijk dat ik het na deze week drukker krijg dan ooit! Zoals gezegd ben ik blij met Pinksteren dit jaar. Al is Pinksteren ook gekleurd door herinneringen in het ziekenhuis. Op de tweede pinksterdag verhuisden we 4 jaar geleden van kinderneuroloog naar kinderoncologie. De volgende dag zou de volgende bak ellende beginnen: chemo. Natuurlijk was de datum anders, want op 5 juni dat jaar begon de dag met een wandeling door het ziekenhuis voordat de tweede helft van de chemo zou gaan beginnen. In de hoop dat we dat weekend nog naar huis zouden kunnen gaan, om thuis haar verjaardag te vieren. Ik geloofde er niet in, nadat ons al eerder was beloofd naar huis te kunnen gaan, maar de chemo meer kapot maakte dan ons lief was. We waren overgeleverd aan een ziekte die onvoorspelbaar was. 

Nu voel ik daar de sporen van. Probeer ik te vertrouwen op mijn overgevoelige gevoel voor wat kloppend en passend is in de krachten die ik op het moment heb. Nog steeds een zoektocht in Eem wereld die altijd meer vraagt en meer wil. Ik wil ook meer doen en meer bereiken, maar dan wel op mijn tempo. Deze week heb ik veel geleerd over de ik doe ik aan het worden ben. De ik die ik opnieuw moest uitvinden na een verlies waar geen woorden voor zijn.

feest

Daar is die dan: de dag! De opening!
De zon schijnt, de bloemetjes staan buiten, het eten en drinken wordt verzorgd. Ik heb geweldige steun asn danes die ik tot voor kort niet kende, maar zich met hart en ziel in zetten voor de zaak. Hoe bijzonder is dat?  Ze maken het zo mooi en ik kan daar zo van genieten!
Zo onzeker als ik hierover was, de laatste dagen valt alles samen. Lukt het me te genieten en me dankbaar te voelen om wat hier met liefde wordt neergezet.
Te horen dat jij voelbaar aanwezig bent is een groot cadeau. Dat is alles wat ik wil lieve Mirthe. Ik neem je mee op mijn reis en ik wil niets liever dan jiu voorstellen aan hen die jou niet hebben leren kennen. Je bent te mooi om voor mezelf te houden.
We gaan de slingers ophangen en de balonnen opblazen, iedereen zal weten dat het feest is!

4 jaar

4 jaar
Dat is jouw leeftijd geworden.
Maar ook 4 jaar geleden dat ik kennis maakte met de wereld van kinderkanker. 4 jaar geleden op 30 mei werd jij nog eens op de proef gesteld en zag ik het effect van chemo. Wat was je ziek! Koorts, spugen, lusteloos, zorgwekkend op alle fronten. Je was de ziekste patiënt die week op de afdeling zo zei de zaalarts. Meerdere keren stonden er mensen om jouw bed, zich in te zetten om jou er doorheen te slepen. Hoe vreemd dat er vreemden waren die schenen te weten wat jij nodig had. Dat wisten ze ook, want jij kwam er doorheen. Je herstelde en je kon zelfs weer ietsje meer sinds de operatie.
En weet Mirthe? Ik wist het niet precies, maar las het voor de zekerheid nog even terug op het blog: op 1 juni 4 jaar geleden was de eerste dag zonder koorts. Het was de eerste dag dat jij je haren verloor. De mooie lange lokken zouden uit vallen en nooit weer zo mooi terug komen.
Nu 4 jaar later leef ik nog steeds in de wereld van kinderkanker. Het is het soort vervolg op die wereld die je een ander niet toe wenst. Nu op 1 juni is de opening van een bedrijf dat met ere mag stralen en groeien naar volwassenheid.
4 jaar is symbolisch voor de lengte van jouw leven. Het is symbolisch voor mijn verblijf in die wereld  van kinderkanker. Het is symbolisch voor de tijd die verstrijkt. De tijd die me het liefste is en de tijd die ik als het akeligst heb ervaren en de tijd waarin ik ben verandert op een manier die geen enkele ervaring me had kunnen bieden.
Dank je wel Mirthe voor alle stralen die jij in mijn leven laat schijnen!

Welkom

Welkom
Meer dan welkom
Allermeest meer dan welkom
Jij bent welkom in mijn leven
Nog steeds
Ondanks de dood
Ik neem je mee
Op de reis die ik vervolmaak
De reis die met jou completer is
Ik neem je mee
Vooruit
Er doorheen
Er onder door
Er over heen
Altijd
Overal
Zo welkom ben jij
Nog steeds
Nog altijd
En overal
Welkom