Trampoline springen is toch een enerverende ervaring. Maakt niet uit hoe oud je bent, hoewel het na een bepaalde leeftijd misschien af te raden is. Het gevoel even te zweven en het gevoel een grens op te zoeken, hoe hoog je kan springen en dan de spanning of je weer goed terecht komt of gaat vallen.
Op school hadden we een grote trampoline in de gymzaal. Dat was wel een dingetje, want er gingen natuurlijk altijd geruchten dat er iemand wel iemand kende die weer iemand kende, die iets gebroken had. Dat maakte het meteen heel spannend om erop te mogen springen. Bovendien konden we er alleen gebruik van maken als de klas groot genoeg was om er omheen te staan met de handen omhoog, om zo het val risico te verminderen. In het midden was het rode kruis waar je bij in de buurt moest blijven. Sprong je te ver van het kruis af dan was het einde oefening en was de volgende aan de beurt. Alles om risico's te verminderen. Ik vond het altijd leuk om te springen, maar vond het tegelijk maar niks dat iedereen er om heen stond en ik dus letterlijk in het middelpunt van de belangstelling sprong. Dat vond ik nooit een succes en het ontbrak mij aan vertrouwen om er dan iets van te maken. Ik kon dan ook niet springen zoals een ander dat deed, maar was ook niet de slechtste, dat was een beetje een troost.
Een dag als gister, voelde voor mij als dat trampoline springen. Alleen ontbrak het dit keer gelukkig aan de faalangst. Hulp krijgen van een groep mensen, die zonder eigen belang de moeite nemen een paar uur flink wat werk te verzetten. Dat doet mij goed. Serieus genomen worden en het vertrouwen van anderen krijgen, die ik tot een paar maanden geleden niet kende, is net als die trampoline. Tijden lang sprong ik op de grond en werd wel zichtbaar, maar het springen op de trampoline maakt het zoveel makkelijker om zichtbaar te zijn. Deze mensen zijn een onderdeel van de trampoline, want er zijn zoveel meer mensen die mij op verschillende manieren helpen en steunen. Dus mocht iemand ooit aan je vragen wat je betekend voor een ander, kan je zeggen dat je een trampoline bent!
zaterdag 30 januari 2016
vrijdag 29 januari 2016
productieleider en gastvrouw ineen
Een intensieve dag vandaag. Met de club ondernemers hadden we een dagje productie gepland, voor SuperMirthe's Lichtpuntjes wel te verstaan. Al weken had ik een mooie productie kunnen draaien met de voorraad kaarsresten en de smeltketel. Zo stond er een mooie lading klaar met kaarsen om in te pakken en dat scheelt me enorm in het aantal uren dat ik er insteek. Soms zit ik tot 11 uur 's avonds in te pakken, om de ketel weer aan te zetten zodra ik om half 8 beneden ben. Het is dan niet zo gek dat ik wel 60 uur op de teller kan zetten elke week.
Het geeft niet, ik vind erg leuk om te zien wat een toestroom er is en ik ben enorm blij dat ik ook deze maand toch een enkele kaars verkoop. Wat ik niet had verwacht. Wat ook leuk is, terwijl hier volop wordt gewerkt dat de deurbel gaat en weer een lieve vrouw die haar tasje met kaarsresten komt brengen. Wat kan ik mij dan dankbaar voelen met het werk dat ik doe.
Vandaag, 16 maanden na het overlijden van Mirthe, kan ik ervaren hoe het is om productieleider te zijn en gastvrouw tegelijk. Het is wereld op zijn kop, denk ik wel eens. Het leuke is dat ook hier weer nieuwe dingen uit rollen, nieuwe voornemens om dit vaker te doen, nieuwe verkoop initiatieven of workshops om te geven. Kaarsen zijn zo veelzijdig, als rouwproduct of een activiteit voor een kinderfeestje. Het houdt het leuk en enerverend.
Het geeft niet, ik vind erg leuk om te zien wat een toestroom er is en ik ben enorm blij dat ik ook deze maand toch een enkele kaars verkoop. Wat ik niet had verwacht. Wat ook leuk is, terwijl hier volop wordt gewerkt dat de deurbel gaat en weer een lieve vrouw die haar tasje met kaarsresten komt brengen. Wat kan ik mij dan dankbaar voelen met het werk dat ik doe.
Vandaag, 16 maanden na het overlijden van Mirthe, kan ik ervaren hoe het is om productieleider te zijn en gastvrouw tegelijk. Het is wereld op zijn kop, denk ik wel eens. Het leuke is dat ook hier weer nieuwe dingen uit rollen, nieuwe voornemens om dit vaker te doen, nieuwe verkoop initiatieven of workshops om te geven. Kaarsen zijn zo veelzijdig, als rouwproduct of een activiteit voor een kinderfeestje. Het houdt het leuk en enerverend.
donderdag 28 januari 2016
cocon in beeld
Langzaamaan trekt de mist in mijn hoofd op en wordt dat vacuum doorbroken dat al de hele maand om mij heen hangt. Er komt weer beweging in de projecten die ik gestart ben of waar ik aan deel neem of waar ik voornemens in had om verder uit te werken.
Vorige week is het vervolg gestart van de ondernemerstraining, waar ik in september ook aan deel nam. Het is een compleet nieuwe groep, leden die serieuze plannen hebben, maar waar toch nog het nodige geconcretiseerd moet worden. Of we onszelf/onderneming in 10 minuten wilden pitchen, die eerste bijeenkomst. 10 minuten is lang voor een pitch, dus dat had wel voor verwarring gezorgd. Eigenlijk meer een presentatie, maar ook dat kan je verschillend interperteren. Hoe dan ook, je werd voor de groep verwacht te gaan staan en het woord te nemen. Ik merk dat ik daar plezier in begin te krijgen, terwijl ik het altijd vreselijk vond om een spreekbeurt of iets dergelijks te geven. Tijdens de opleiding vond een presentatie zenuwslopend, maar ook dat begon te wennen. Het plezier te ervaren is prettig, geeft goede moed voor de volgende presentaties.
Iets wat ook goede moed geeft is samenwerken aan dat ene grote doel, dat mij telkens haalbaarder gaat lijken, waar ik vorig jaar nog dacht dat het een utopie was: de zorg verbeteren voor kinderen met een hersentumor. In gesprek met andere ouders, blijkt er veel meer ruimte voor verbetering te zijn, dan ik dacht en dan ik zelf heb ervaren. Dat is geen troost, moet ik zeggen, het duidt de noodzaak nogmaals.
Voor dat gesprek, deze bijeenkomst, werd gevraagd om iets mee te nemen dat symbool staat voor het proces tijdens en na het ziek zijn van je kind. Ik heb die periode regelmatig beschreven als een cocon, een kinderkankercocon. Vanaf het moment dat je het ziekenhuis binnen stapt en de medische mallemolen in gesleurd wordt, bevind je je in een totaal andere wereld. Aansluiting bij je vrienden en familie is niet meer vanzelfsprekend en gedurende het proces vind je meer begrip bij mensen die voorheen vreemden waren, zowel andere ouders, als medisch personeel, zijn een enorme steun geworden, vertrouwd. Waardoor het eigenlijk niet zo heel vervelend is om in het ziekenhuis te verblijven, het is zelfs een gemis wanneer dat weg valt, na behandeling of helemaal na overlijden (gelukkig was ik de enige die dat laatste heeft mee gemaakt in deze groep).
Die cocon, die wilde ik wel meenemen, maar meer dan een symbool is het niet, dus hoe kon ik daar een voorwerp van maken dat ik mee kon nemen? Ik bedacht dat een glazenpotje daar wel voor geschikt is. Het is een harde huls waardoor communicatie en contact moeizamer gaat dan voorheen. Niet flexibel, want zo rekbaar is die cocon niet. Nog beter een bruin glazenpotje: wij konden wel naar buiten kijken, zien wat er om ons heen gebeurde, maar andersom was dat veel moeilijker. Het blog heeft daar wel veel aan bij gedragen, dat onze omgeving in elk geval kon volgen wat we allemaal mee maakten en bij benadering konden in voelen hoe dat moet zijn geweest. Maar dat nam de barriere van de cocon niet volledig weg. Na de behandeling waren de uitdagingen nog groter dan tijdens de behandeling. Ineens moet je het echt allemaal zelf doen en zijn er nog maar weinig vragen die beantwoord kunnen worden met 'zeker' of 'zeker niet'. Bijna elke resterende vraag had het volgende antwoord: de tijd zal het leren. Denk maar vragen als: zal ze kunnen lopen? zal ze leren lezen en schrijven? zal ze naar speciaal onderwijs gaan? zal ze vriendjes en vriendinnetjes hebben? zal ze... Alle duidelijkheid die je wil is er bij niemand uit te persen. En eigenlijk is het enige dat de meeste duidelijkheid kon bieden, de situatie zoals die zich nu aan ons heeft voorgedaan: overlijden.
Het glazen potje is hieronder te zien, dat ik mee nam. De 4 poppetjes die ik er in had gedaan als symbool voor onze 4 gezinsleden, waren door Lars uitgekozen en uitgeleende 'go-go's' Iets waar hij nog geregeld mee speelt op het schoolplein en in zijn klas nog erg leeft als rage.
De gogo's liggen in de cocon over elkaar heen en niet geordend, overgeleverd aan de chaos en de grilligheid van de kanker. Dat gevoel is nog lang gebleven, hoewel ik op een gegeven moment tijdens te tweede behandeling het gevoel had steviger te staan, maar dat werd uiteraard ondermijnd door de achteruitgang die Mirthe liet zien en uiteindelijk het overlijden.
Zoals het potje mooi laat zien is er in de cocon weinig bewegingsruimte. De ruimte die er is zit bovenin het potje, dat is ademruimte. Bij stress is deze ademruimte niet toereikend, maar je hebt het er mee te doen.
Vorige week is het vervolg gestart van de ondernemerstraining, waar ik in september ook aan deel nam. Het is een compleet nieuwe groep, leden die serieuze plannen hebben, maar waar toch nog het nodige geconcretiseerd moet worden. Of we onszelf/onderneming in 10 minuten wilden pitchen, die eerste bijeenkomst. 10 minuten is lang voor een pitch, dus dat had wel voor verwarring gezorgd. Eigenlijk meer een presentatie, maar ook dat kan je verschillend interperteren. Hoe dan ook, je werd voor de groep verwacht te gaan staan en het woord te nemen. Ik merk dat ik daar plezier in begin te krijgen, terwijl ik het altijd vreselijk vond om een spreekbeurt of iets dergelijks te geven. Tijdens de opleiding vond een presentatie zenuwslopend, maar ook dat begon te wennen. Het plezier te ervaren is prettig, geeft goede moed voor de volgende presentaties.
Iets wat ook goede moed geeft is samenwerken aan dat ene grote doel, dat mij telkens haalbaarder gaat lijken, waar ik vorig jaar nog dacht dat het een utopie was: de zorg verbeteren voor kinderen met een hersentumor. In gesprek met andere ouders, blijkt er veel meer ruimte voor verbetering te zijn, dan ik dacht en dan ik zelf heb ervaren. Dat is geen troost, moet ik zeggen, het duidt de noodzaak nogmaals.
Voor dat gesprek, deze bijeenkomst, werd gevraagd om iets mee te nemen dat symbool staat voor het proces tijdens en na het ziek zijn van je kind. Ik heb die periode regelmatig beschreven als een cocon, een kinderkankercocon. Vanaf het moment dat je het ziekenhuis binnen stapt en de medische mallemolen in gesleurd wordt, bevind je je in een totaal andere wereld. Aansluiting bij je vrienden en familie is niet meer vanzelfsprekend en gedurende het proces vind je meer begrip bij mensen die voorheen vreemden waren, zowel andere ouders, als medisch personeel, zijn een enorme steun geworden, vertrouwd. Waardoor het eigenlijk niet zo heel vervelend is om in het ziekenhuis te verblijven, het is zelfs een gemis wanneer dat weg valt, na behandeling of helemaal na overlijden (gelukkig was ik de enige die dat laatste heeft mee gemaakt in deze groep).
Die cocon, die wilde ik wel meenemen, maar meer dan een symbool is het niet, dus hoe kon ik daar een voorwerp van maken dat ik mee kon nemen? Ik bedacht dat een glazenpotje daar wel voor geschikt is. Het is een harde huls waardoor communicatie en contact moeizamer gaat dan voorheen. Niet flexibel, want zo rekbaar is die cocon niet. Nog beter een bruin glazenpotje: wij konden wel naar buiten kijken, zien wat er om ons heen gebeurde, maar andersom was dat veel moeilijker. Het blog heeft daar wel veel aan bij gedragen, dat onze omgeving in elk geval kon volgen wat we allemaal mee maakten en bij benadering konden in voelen hoe dat moet zijn geweest. Maar dat nam de barriere van de cocon niet volledig weg. Na de behandeling waren de uitdagingen nog groter dan tijdens de behandeling. Ineens moet je het echt allemaal zelf doen en zijn er nog maar weinig vragen die beantwoord kunnen worden met 'zeker' of 'zeker niet'. Bijna elke resterende vraag had het volgende antwoord: de tijd zal het leren. Denk maar vragen als: zal ze kunnen lopen? zal ze leren lezen en schrijven? zal ze naar speciaal onderwijs gaan? zal ze vriendjes en vriendinnetjes hebben? zal ze... Alle duidelijkheid die je wil is er bij niemand uit te persen. En eigenlijk is het enige dat de meeste duidelijkheid kon bieden, de situatie zoals die zich nu aan ons heeft voorgedaan: overlijden.
Het glazen potje is hieronder te zien, dat ik mee nam. De 4 poppetjes die ik er in had gedaan als symbool voor onze 4 gezinsleden, waren door Lars uitgekozen en uitgeleende 'go-go's' Iets waar hij nog geregeld mee speelt op het schoolplein en in zijn klas nog erg leeft als rage.
De gogo's liggen in de cocon over elkaar heen en niet geordend, overgeleverd aan de chaos en de grilligheid van de kanker. Dat gevoel is nog lang gebleven, hoewel ik op een gegeven moment tijdens te tweede behandeling het gevoel had steviger te staan, maar dat werd uiteraard ondermijnd door de achteruitgang die Mirthe liet zien en uiteindelijk het overlijden.
Zoals het potje mooi laat zien is er in de cocon weinig bewegingsruimte. De ruimte die er is zit bovenin het potje, dat is ademruimte. Bij stress is deze ademruimte niet toereikend, maar je hebt het er mee te doen.
dinsdag 26 januari 2016
toeschouwer?
Als kind voelde ik me niet helemaal thuis in deze vreemde wereld. Het leek alsof iedereen wist wat er van hem of haar gevraagd was en dat ik ergens de informatie niet had opgepikt, niet had gekregen of de ongeschreven regels niet begrepen had. Ik zocht mijn richting en dacht die bij anderen te vinden.
Hetzelfde gevoel kreeg ik elke keer weer, bij elke nieuwe levensfase. Net als ik dacht er iets van te begrijpen en op dat inzicht verder te borduren, ging het weer mis en had ik weer het gevoel er niets van te begrijpen. Die vreemde wereld, die voelde vaak genoeg onvriendelijk en te hard voor mij.
Zelfs het mooiste wat mij gebeurde: nmoeder worden, vond ik niet zo simpel. Weer leken er allerlei vreemde regels, die ik niet begreep. Ik voelde me zelf weer dat kind, dat zich niet thuis voelde. Maar dat kon niet, ik had nu een kind, dan kon ik me niet veroorloven weer dat kind te zijn, dat ik was geweest. Ik leerde er mee om gaan, leerde net als elke fase of rol die ik eerder had verworden, om te toveren tot een volwassen rol. Met veel zwoegen, hard werken, therapie, zelf reflectie en vooral zoeken naar wie ik zelf was. Ik had al zo'n lange weg afgelegd, dat ik dacht de eindstreep wel te zien.
Toen Mirthe ziek werd, voelde ik me weer dat kleine kind in dat grote ziekenhuis, met de vele nieuwe taken die op mijn schouders rustten. Ik wilde dat niet, kon dat niet en had er niet zo veel zin in, eigenlijk. Maar ja, wie wel? Voor Mirthe zette ik dat allemaal aan de kant en zette de schouders eronder. In no time leerde ik ook deze rol, het moederschap XXXXXXL, als een volwassene te dragen. Stapje voor stapje leerde ik dat ik de wereld van mij kan maken. Niet door af te wachten, niet door met de armen over elkaar te sippen dat ik dit niet wil, maar door te doen wat alleen op dat moment gedaan kon worden: zorgen voor een omgeving waarin genezing op alle vlakken in het werk werd gesteld. De domper dat het niet zo werkte, dat genezing geen optie was, en dat er weer nieuwe taken te wachten lagen, gaven me een moment het gevoel weer dat kind te zijn. Niet wetend wat te doen. Inmiddels wel gewend aan dat gevoel en inmiddels wel gewend het niet meer bij anderen te zoeken, maar de eigen navigatie te gebruiken om de koers uit te zetten, werd deze laatste fase van Mirthe's leven door een volwassen moeder gedragen.
Mirthe's dood gaven me weer het gevoel niet te weten wat te doen, hoe me te voelen en gaven me weer het gevoel mij in een vreemde wereld te begeven. Een wereld die ik al wel kende, het is de wereld van de rouwenden. Het is inmiddels bijna 16 maanden geleden dat ik deze wereld weer betrad. Het vreemde is er vanaf, het vertrouwde komt steeds meer en steeds vaker. Ook in deze wereld word ik meer en meer volwassen.
Daardoor weet ik hoe ik hiermee om kan gaan. Ik weet dat ik nog vaak het gemis zal voelen en de tranen zal voelen stromen. Ik weet dat ik over het gemis en over de streken van Mirthe zal blijven praten.
Volwassen worden is niets meer of minder dan weten wat je aan je zelf hebt. Zorg dragen voor je zelf en er naar handelen en verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen. Volwassen zijn is niet stoer doen en doorbijten, waardoor anderen denken dat je het wel redt. Nee, als volwassene mag je nog steeds huilen, tikkertje spelen en lachen om de ander die een misstap maakt op de ladder. Volwassen zijn is de wereld betreden en er onderdeel van uitmaken. Volwassen zijn is nog steeds kind kunnen zijn met de vaardigheden die het leven je heeft gegeven.
Hetzelfde gevoel kreeg ik elke keer weer, bij elke nieuwe levensfase. Net als ik dacht er iets van te begrijpen en op dat inzicht verder te borduren, ging het weer mis en had ik weer het gevoel er niets van te begrijpen. Die vreemde wereld, die voelde vaak genoeg onvriendelijk en te hard voor mij.
Zelfs het mooiste wat mij gebeurde: nmoeder worden, vond ik niet zo simpel. Weer leken er allerlei vreemde regels, die ik niet begreep. Ik voelde me zelf weer dat kind, dat zich niet thuis voelde. Maar dat kon niet, ik had nu een kind, dan kon ik me niet veroorloven weer dat kind te zijn, dat ik was geweest. Ik leerde er mee om gaan, leerde net als elke fase of rol die ik eerder had verworden, om te toveren tot een volwassen rol. Met veel zwoegen, hard werken, therapie, zelf reflectie en vooral zoeken naar wie ik zelf was. Ik had al zo'n lange weg afgelegd, dat ik dacht de eindstreep wel te zien.
Toen Mirthe ziek werd, voelde ik me weer dat kleine kind in dat grote ziekenhuis, met de vele nieuwe taken die op mijn schouders rustten. Ik wilde dat niet, kon dat niet en had er niet zo veel zin in, eigenlijk. Maar ja, wie wel? Voor Mirthe zette ik dat allemaal aan de kant en zette de schouders eronder. In no time leerde ik ook deze rol, het moederschap XXXXXXL, als een volwassene te dragen. Stapje voor stapje leerde ik dat ik de wereld van mij kan maken. Niet door af te wachten, niet door met de armen over elkaar te sippen dat ik dit niet wil, maar door te doen wat alleen op dat moment gedaan kon worden: zorgen voor een omgeving waarin genezing op alle vlakken in het werk werd gesteld. De domper dat het niet zo werkte, dat genezing geen optie was, en dat er weer nieuwe taken te wachten lagen, gaven me een moment het gevoel weer dat kind te zijn. Niet wetend wat te doen. Inmiddels wel gewend aan dat gevoel en inmiddels wel gewend het niet meer bij anderen te zoeken, maar de eigen navigatie te gebruiken om de koers uit te zetten, werd deze laatste fase van Mirthe's leven door een volwassen moeder gedragen.
Mirthe's dood gaven me weer het gevoel niet te weten wat te doen, hoe me te voelen en gaven me weer het gevoel mij in een vreemde wereld te begeven. Een wereld die ik al wel kende, het is de wereld van de rouwenden. Het is inmiddels bijna 16 maanden geleden dat ik deze wereld weer betrad. Het vreemde is er vanaf, het vertrouwde komt steeds meer en steeds vaker. Ook in deze wereld word ik meer en meer volwassen.
Daardoor weet ik hoe ik hiermee om kan gaan. Ik weet dat ik nog vaak het gemis zal voelen en de tranen zal voelen stromen. Ik weet dat ik over het gemis en over de streken van Mirthe zal blijven praten.
Volwassen worden is niets meer of minder dan weten wat je aan je zelf hebt. Zorg dragen voor je zelf en er naar handelen en verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen. Volwassen zijn is niet stoer doen en doorbijten, waardoor anderen denken dat je het wel redt. Nee, als volwassene mag je nog steeds huilen, tikkertje spelen en lachen om de ander die een misstap maakt op de ladder. Volwassen zijn is de wereld betreden en er onderdeel van uitmaken. Volwassen zijn is nog steeds kind kunnen zijn met de vaardigheden die het leven je heeft gegeven.
maandag 25 januari 2016
werkoverzicht
En dan toch lijkt er een einde te komen aan deze lange maand. Een maand waarin ik de broodnodige rust kreeg. Weinig stress van af te maken opdrachten of markten waar ik heen moest. Lekker enerzijds, maar anderzijds altijd als de rust is gekeerd op het ene vlak, komt de onrust op het andere vlak.
Ach en de rust is betrekkelijk, want het is wel fijn dat ik thuis kan door werken.
Om een impressie te geven wat er de afgelopen weken ons huis heeft gevonden, volgen er wat foto's van de voorraad, van giften en pakketjes die bezorgd werden.
Een groot gedeelte is al wel verwerkt, maar nog mag ik niet klagen. De aanlevering zit goed op stroom. En het verwerken wordt alleen maar leuker doordat nu deze mooie smeltketel goed zijn werk doet. 2 weken geleden aangeschaft en wat een plezier heb ik er al van gehad!
In een dag kan ik vele malen meer kaarsen maken dan voorheen en het kost me minder moeite, doordat de smeltblikken op een formaat zijn, dat standaard kaarsen in hun geheel gesmolten kunnen worden. Voorheen hakte ik elke kaars in stukken en dat is best een klus, wanneer er zoveel verwerkt moet worden. Het is namelijk ook zo, dat ik heel veel kaarsen krijg, die niet of nauwelijks hebben gebrand. Ik ben er blij mee, want dan heb ik meer om te verwerken :)
Dus blij als ik ben, kan ik lekker door blijven werken. Het stroomt hartjes op het moment. Niet alleen de grote, maar ook de kleine drijfhartjes. Er staat weer wat op de planning, rara wat zou dat zijn?
Ach en de rust is betrekkelijk, want het is wel fijn dat ik thuis kan door werken.
Een groot gedeelte is al wel verwerkt, maar nog mag ik niet klagen. De aanlevering zit goed op stroom. En het verwerken wordt alleen maar leuker doordat nu deze mooie smeltketel goed zijn werk doet. 2 weken geleden aangeschaft en wat een plezier heb ik er al van gehad!
In een dag kan ik vele malen meer kaarsen maken dan voorheen en het kost me minder moeite, doordat de smeltblikken op een formaat zijn, dat standaard kaarsen in hun geheel gesmolten kunnen worden. Voorheen hakte ik elke kaars in stukken en dat is best een klus, wanneer er zoveel verwerkt moet worden. Het is namelijk ook zo, dat ik heel veel kaarsen krijg, die niet of nauwelijks hebben gebrand. Ik ben er blij mee, want dan heb ik meer om te verwerken :)
dinsdag 19 januari 2016
Zorg dat je Jezelf past
Zorg dat je jezelf past.
Geen ander kan weten hoe jij jezelf het beste past
Alleen jij weet hoe jij jezelf gegoten zit
Zorg dat je jezelf past
In elke vezel van je lijf zit jij
In elke beweging zit jij
Zorg dat je jezelf past
Geef je niet weg, hou van jezelf
Alleen jij weet hoe jij dat het beste doet
Zorg dat je jezelf past
Zonder elke keer ja tegen de ander te zeggen,
maar nee tegen jezelf
Zorg dat je jezelf past
Wanneer je jezelf weg geeft
Wordt je kleiner dan je werkelijk bent
Zorg dat je jezelf past
Wanneer je naast je schoenen gaat lopen
Wordt je groter dan je zelf aan kan
Zorg dat je jezelf past
Zeg Ja tegen jezelf
Ook al is dat nee tegen de ander
Zorg dat je jezelf past
Je hoeft niet geleefd te worden door de regels of omstandigheden
Jij vindt jouw weg op jouw pad, die jouw het mooiste lijkt
Zorg dat je jezelf past
In elk gedachte, handeling en uitspraak
Jij zit in jezelf
Zorg dat je jezelf past
Vul je lijf met jij, maak contact met je lijf
Straal je kracht uit en pas jezelf
Voel je?
Het zit je als gegoten
Niet meer
Niet minder
Precies zo perfect als jij Jezelf zijn kan
Wanneer jij jezelf past,
straal je, ook al begrijpt de ander jouw niet
Wanneer jij jezelf past
Weet jij wat je hart je vertelt
Wanneer jij jezelf past
Heb jij genoeg aan wat je jezelf biedt
Wanneer jij jezelf past
Past het leven jou
Geen ander kan weten hoe jij jezelf het beste past
Alleen jij weet hoe jij jezelf gegoten zit
Zorg dat je jezelf past
In elke vezel van je lijf zit jij
In elke beweging zit jij
Zorg dat je jezelf past
Geef je niet weg, hou van jezelf
Alleen jij weet hoe jij dat het beste doet
Zorg dat je jezelf past
Zonder elke keer ja tegen de ander te zeggen,
maar nee tegen jezelf
Zorg dat je jezelf past
Wanneer je jezelf weg geeft
Wordt je kleiner dan je werkelijk bent
Zorg dat je jezelf past
Wanneer je naast je schoenen gaat lopen
Wordt je groter dan je zelf aan kan
Zorg dat je jezelf past
Zeg Ja tegen jezelf
Ook al is dat nee tegen de ander
Zorg dat je jezelf past
Je hoeft niet geleefd te worden door de regels of omstandigheden
Jij vindt jouw weg op jouw pad, die jouw het mooiste lijkt
Zorg dat je jezelf past
In elk gedachte, handeling en uitspraak
Jij zit in jezelf
Zorg dat je jezelf past
Vul je lijf met jij, maak contact met je lijf
Straal je kracht uit en pas jezelf
Voel je?
Het zit je als gegoten
Niet meer
Niet minder
Precies zo perfect als jij Jezelf zijn kan
Wanneer jij jezelf past,
straal je, ook al begrijpt de ander jouw niet
Wanneer jij jezelf past
Weet jij wat je hart je vertelt
Wanneer jij jezelf past
Heb jij genoeg aan wat je jezelf biedt
Wanneer jij jezelf past
Past het leven jou
zondag 17 januari 2016
Uniek exemplaar in wording
Missen wat je nooit hebt gehad. Verdriet om wat niet komen zal. Huilen om iets wat er niet is geweest. Het kan. Dat begrijp ik pas sinds kort. Ik dacht namelijk altijd dat je niet kan huilen om iets wat je niet hebt gehad. Daarom vond ik het stom van mezelf dat ik destijds huilde om de vader die overleed. Hij was niet de vader die ik me had gewenst en toch rouwde ik om hem. Een tijd lang dacht ik dat het was omdat hij nu nooit meer de vader zou kunnen worden die ik wenste. Maar eigenlijk was het rouwen om de vader die ik nooit heb gehad.
Jezelf toestaan om verdriet te hebben over iets wat je niet hebt gehad, is best moeilijk. Er wordt vaak gedacht dat je niet beter weet, dus waar heb je het over? Zo simpel is het niet. Het is wel de reden dat ik vaak dacht dat mijn verdriet niet zo erg was als van de vriendin die haar vader verloor aan longkanker. Zij zou hem missen in het dagelijks leven. Dat had ik nooit gehad, dus was haar verlies erger en stond ik voor haar klaar. Of de vriendin die haar moeder verloor aan de drank, keer op keer hoorde ik haar verhaal aan, zonder ooit over het gemis van mijnvader te hebben. Dat was nog voor zijn dood. En ik dacht zelf dat ik niet betr wist, dus waarom zou ik het erover hebben?
Zelfs bij Mirthe heb ik gedacht, dat ik haar toch zelf heb laten weten dat ze mocht gaan. Dat ze met het leven dat haar te wachten stond niet akkoord hoefde te gaan. Dat ze beter af was, als genezing niet mogelijk was. Maar loslaten, is iets anders dan het door leven van verdriet. Hoe de 1 zich tot de ander verhoud weet ik niet, ze hebben hoe dan ook met elkaar te maken. En het is goed te weten dat verdriet er mag zijn, ook al is jezelf een andere mening toe bedeeld. Dat klinkt niet logisch, maar is zeker wel waar.
Nu in deze periode waarin het vaarwater rustiger is wat activiteiten betreft, merk ik weer dat ik nog niet ben waar ik wel wil zijn. Merk ik weer hoe diep de geulen zijn gesleten waar het verdriet zich doorheen sleurt. Met volle kracht, hoewel minder overweldigend, toch volop aan het stromen dat verdriet. Samen gesmolten met de eerdere ervaringen van verdriet, verlies en rouw, slijpt het de groeven dieper. Laat het sporen achter op mijn ziel, die mij vormen naar de vrouw die ik nu aan het worden ben. Hoe ze eruit zal zien, weet ik niet, maar vast en zeker meer doorleefd en meer zichtbaar dan voorheen. Een uniek exemplaar.
Jezelf toestaan om verdriet te hebben over iets wat je niet hebt gehad, is best moeilijk. Er wordt vaak gedacht dat je niet beter weet, dus waar heb je het over? Zo simpel is het niet. Het is wel de reden dat ik vaak dacht dat mijn verdriet niet zo erg was als van de vriendin die haar vader verloor aan longkanker. Zij zou hem missen in het dagelijks leven. Dat had ik nooit gehad, dus was haar verlies erger en stond ik voor haar klaar. Of de vriendin die haar moeder verloor aan de drank, keer op keer hoorde ik haar verhaal aan, zonder ooit over het gemis van mijnvader te hebben. Dat was nog voor zijn dood. En ik dacht zelf dat ik niet betr wist, dus waarom zou ik het erover hebben?
Zelfs bij Mirthe heb ik gedacht, dat ik haar toch zelf heb laten weten dat ze mocht gaan. Dat ze met het leven dat haar te wachten stond niet akkoord hoefde te gaan. Dat ze beter af was, als genezing niet mogelijk was. Maar loslaten, is iets anders dan het door leven van verdriet. Hoe de 1 zich tot de ander verhoud weet ik niet, ze hebben hoe dan ook met elkaar te maken. En het is goed te weten dat verdriet er mag zijn, ook al is jezelf een andere mening toe bedeeld. Dat klinkt niet logisch, maar is zeker wel waar.
Nu in deze periode waarin het vaarwater rustiger is wat activiteiten betreft, merk ik weer dat ik nog niet ben waar ik wel wil zijn. Merk ik weer hoe diep de geulen zijn gesleten waar het verdriet zich doorheen sleurt. Met volle kracht, hoewel minder overweldigend, toch volop aan het stromen dat verdriet. Samen gesmolten met de eerdere ervaringen van verdriet, verlies en rouw, slijpt het de groeven dieper. Laat het sporen achter op mijn ziel, die mij vormen naar de vrouw die ik nu aan het worden ben. Hoe ze eruit zal zien, weet ik niet, maar vast en zeker meer doorleefd en meer zichtbaar dan voorheen. Een uniek exemplaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)