2015

Bijna het jaar voorbij. De laatste uren tikken weg. Zo lang heeft en jaar nog nooit geduurd. Zo intensief en zo veel omvattend. Wat een jaar. Het eerste hele jaar zonder Mirthe te kunnen vast houden en knuffelen. Geen kusjes meer en geen bye bye.
Toen ik mij dat realiseerde begin januari, dacht ik dat ik dat niet trekken zou. Hoe moest dat toch, door gaan zonder al dat moois. Hoe moest dat, nu ook de kalender vertelde dat de tijd verder gaat, het leven door gaat? Natuurlijk is het niet anders dan de dagen, weken en maanden er voor. Nee, het is net als al die andere dagen heel simpel: niet nadenken en blijven adem halen. Het gaat een keer voorbij, dat gevoel van verraad, van gemis, van niet meer verder kunnen gaan.
Natuurlijk vraag ik mij nu ook af, hoe het zal zijn deze keer. Zal ik weer die kater voelen? Of ben ik er nu tegen gewapend? Zeker weet ik wel dat ik zal vorm geven aan het vangnet voor andere nabestaanden, die ook dat gat voelen in januari. 10 januari is de eerste bijeenkomst voor nabestaanden, georganiseerd onder de vlag van Mirthe haar uitvaartverzorgster Monuta Haveman. Ik hoop dat het een warme deken mag zijn, voor de gasten als ook voor mij. Ik vind het heel bijzonder hier aan deel te mogen nemen, met het jasje van een ervaringsdeskundige. Dat jasje zal ik wel vaker aan trekken, het past me goed.
Ik zeg hier gedag tegen 2015, in de hoop nooit weer zo'n januari mee te maken. Maar ook dankbaar voor de vele Lichtpuntjes die me zijn toegekomen, in de vorm van steun, een stevige schouder, een luisterend oor, een lach, een traan en vele andere vormen.

gebroken

Al maanden ga ik door het leven als zijnde gebroken.
Gebroken in 2 delen,
hoewel ze ooit 1 waren, zijn ze onverenigbaar
Gebroken.
2 delen, ooit versmolten
Nu alleen verbonden door herinneringen

De 2 delen dragen beiden een naam
De Oude Ik
En de Nieuwe Ik

De breuk heeft ook een naam:
Rouw

Ik zie mijn Oude Ik,
Als was ze een vriendin
Als was ze iemand die ik heb gekend
Als iemand die ik niet bereiken kan

Met de ogen van de Nieuwe Ik
Kijk ik naar haar
Als op afstand
Onbereikbaar
Ik hou van haar
Ze heeft me ver gebracht

En hoewel ze een deel van mij is,
Moet ik haar los laten.
Zij weet niet wat ik voel
Zij weet niet wie ik ben
Al waren we ooit 1

Liedeke


Laatst zat ik aan de keukentafel met de vplk die de palliatieve zorg van Mirthe fantastisch heeft begeleid. We konden zonder een woord te spreken elkaar begrijpen. We hebben gehuild, we hebben gelachen, die dagen. Zelfs terwijl we Mirthe's lijfje wasten en aankleedden om haar op te baren. Daar hadden we het over, laatst aan de keukentafel.
Ze had haar ervaringen die ze met met ons had opgedaan,  gedeeld in haar team als scholing van haar team. Die op zijn minst ongelovig hadden gereageerd, want hoe kan er gelachen worden bij zoiets verdrietigs? Ik snap die reacties wel, de Oude Ik had net zo gereageerd. De Nieuwe Ik kan het alleen weten omdat ze het heeft mee gemaakt. De Oude Ik vond de dood eng, de Nieuwe Ik weet dat die ook mooi kan zijn.

troost

Troost

Ik zoek troost
De geboden troost is te schraal
Voor de omvangrijke behoefte

Troost voor de leegte
Troost voor het gemis
Troost voor het verdriet
Troost voor de pijn

Ik zoek troost
Nog geen passend stuk gevonden
Dat de volledige behoefte kan stillen

Bruggen bouwen
Om daar te komen
Waar geen troost meer nodig is
Hoe ver?
Waar heen?
Wanneer?

Ergens,
Ooit,
Op zijn tijd

En voor nu
Zoek ik troost...

nog even 2015

Nog 4 dagen en dan sluit dit eerste jaartal zich. roerig , grillig en onverwachte wendingen, is denk ik wel kenmerkend voor mijn 2015. Stond ik in januari met mijn knieën in het drijfzand verzonken dat Verdriet en Wanhoop heet, nu ben ik zelfstandige in de breedste zin van het woord. Voor altijd verbonden, maar zeer zelfstandig. Het is hard werken geweest om te komen waar ik nu sta. Zo hard heb ik nog niet eerder gewerkt en dan heb ik het nog niet eens over het bedrijf, maar vooral over het werken aan mezelf. Want dat is rouwen, dat is weer tot jezelf komen. Dat is verdraaid hardwerken, want er zijn richtingaanwijzers. Wat nog niet eens het ergste is. Het ergste van alles is, dat je jezelf niet meer herkent, wat het terug vinden wel extra lastig maakt. Bovendien is degene die ik heb terug gevonden ietwat veranderd ten opzichte van een paar ervaringen geleden. Toen ik mij dat realiseerde, moest ik een hernieuwde kennismaking met mijzelf ondergaan. Die is nog steeds bezig, want een hernieuwde kennismaking, betekend ook wat voor de omgeving. Die consequenties ebben door op veel fronten en is lang niet altijd vanzelfsprekend en soepel in het leven te verweven.
Anderzijds brengt een dergelijke ingrijpende verandering allerlei kansen met zich mee. Heroverwegen van oude patronen, denkbeelden en verwachtingen maakt dat er veel los gelaten kon worden en dat er veel nieuws dingen konden worden toegepast, die in het oude geheel, niet voor mogelijk waren gehouden. Hoe anders was het mogelijk dat ik mee deed aan een tv programma en dat ik deelnemer was aan een uitvaartbeurs. Had me dat in januari verteld, terwijl ik wegzakte in het drijfzand Verdriet en Wanhoop genaamd en ik was prompt nog verder weg gezakt.
Gelukkig is de tijd een gegeven die nuttig en effectief besteed kan worden om de zoektocht naar zichzelf te volbrengen. De richtingaanwijzers zijn zelden helder en eenduidig, maar met een zuiver kompas is de weg zeker af te leggen. Niet dat ik in de illusie verkeer de weg volbracht te hebben, ik ben nog maar net onderweg en misschien ben ik er al wel bijna, wie zal het zeggen? De aankomst mag nog even op zich laten wachten, het reizen bevalt me prima. Het uitzicht is zelden hetzelfde en de landschappen kent vele variaties.

de tweede kerst

Met hard werken en vooral niet veel nadenken, ben ik op deze kerst afgegaan. De tweede is niet makkelijker dan de eerste, ook niet moeilijker, wel anders en toch net zo pittig. Als je dat kan volgen is het knap, want ook hier ontbreekt elke vorm van logica, net als al dat andere dat verweven is met gemis, verdriet en je doet bevinden in het land van rouw.
De wanhoop en eenzaamheid die ik vorig jaar zo sterk ervaarde, is er nu niet. Het verdriet, het gemis, van wat was, van haar plezier, van haar hulp bij het versieren, van haar verwondering over de hele gebeurtenis. Niet meer samen koken, niet meer wegwijs maken in deze wereld, niet meer vertellen over kerst, baby Jezus en de drie wijzen uit het oosten. Al die dingen die ik dacht voor mijn dochtertje te doen, anders dan ik dat met mijn zoon ervaar. Hoewel hij ook graag koekjes bakt.
Kerst, het s overleven ten top, met al die gezelligheid van gezinnen die ogenschijnlijk compleet zijn. Maar wat weet ik daarvan, net zo min als zij van mijn gemis weten.
Bijna is deze tweede kerst voorbij, de tweede zonder Mirthe. Hoewel, helemaal zonder is het natuurlijk niet. Ze is niet helemaal dood, ze leeft voort, daar waar ik haar voel, maar niet kan zien. Daar waar ik weet wat ze me vertellen wil, daar waar ik me verbonden met haar voel.

die feestdagen...

'Mooi', Zegt Lars, terwijl hij kijkt naar mijn foto. Hij draait het blad om te zien waar mijn foto dit keer in is opgedoken. De Attent, het zegt hem niet zoveel. 'Goed gedaan', vervolgd hij en gniffelt. Hij kijkt mij aan: 'Ik zie twee tranen.', zegt hij iets verwonderd. 'Ik mis Mirthe.' Ja dat begrijpt hij en lijkt hij afdoende te vinden. Een knuffel en hij vervolgd zijn spel.
Het blijft niet bij die 2 tranen. Het besef, het gemis, er zit zoveel in die paar tranen. Ik had het stuk al gelezen in de online versie en toch is het anders om in handen te hebben. Het zijn bovendien mijn eigen woorden, dus mij ook niet vreemd. Toch raakt het mij. Het is gek om in een paar honderd woorden te beschrijven wat je de afgelopen jaren hebt mee gemaakt en hoe je daarmee omgaat. Probeer het maar eens, dan heb je iets te doen met de feestdagen, mocht je je vervelen :)

De feestdagen...de kerstvakantie...niets lijkt meer op hoe het was. Het voelt niet meer hetzelfde, het is niet meer hetzelfde. Al was ik nooit zo'n fan van de feestdagen, ik voel het toch als een verantwoordelijkheid naar Lars toe om de jeugd die hem rest zo fijn mogelijk te laten verlopen. Hij heeft vakantie, dus tijd om dat ook zo te laten ervaren. Er zijn al zoveel van zijn vakanties in het water gevallen. Geen grootse dingen dit keer, maar wel quality time. Chocomelk drinken bij de Hema, eten bij de Ikea, naar het schelpenmuseum en sterren kijken bij heldere avond vlak voor kerst met bijna volle maan bij de Sterrenwacht (wat echt jammer was volgens de sterrenman...want dan zie je de sterren niet...). er staat nog meer op de planning. De vakantie is nog niet eens halverwege. Ik hou hem bezig en ook mijzelf, afleiding voor er weer een nieuw jaar aan breekt. Het tweede jaar...

ontdekkingstocht

Het kriebelt van de nieuwe dingen die er aan het ontstaan zijn. Nieuwe mensen met, voor mij, nieuwe ideeen en wegen. Ik zei laatst al dat er een heel nieuwe wereld voor mij is open gegaan. En dat is zeker zo. De ervaringen van de afgelopen 2,5 jaar hebben mij veranderd en maken het voor mij mogelijk paden te bewandelen die ik anders niet had durven betreden. Wat had ik daar te zoeken? Getekend door het leven, richt ik mij op, verbreed mijn horizon en ga op ontdekkingstocht.

Nieuwe ik, nieuwe weg
nieuwe manier, nieuwe woorden die ik zeg
nieuwe ervaring, nieuwe kijk
nieuwe ik, die niet meer wijk'

Ervaringen die me hebben getekend
zij waren werkelijk baanbrekend
Sporentrekkend
en zelfs angstwekkend

Zonder Licht geen donker
Zonder angst geen weerstand
Zonder Hoop geen vrees
Zonder Geloof geen overtuiging
Zonder Liefde geen leegte

het was geen keuze om jou los te laten
het was een keuze hoe we je vrij konden laten
het was geen keuze wat we moesten doen
het was een keuze hoe we het leven verder gaan doen

Met nieuwe ik
Met nieuwe ervaringen
Met nieuwe diepgang
Met nieuwe kijk

Is mijn blik vergroot
Mijn horizon verbreed
Mijn Liefde dieper
Mijn Leven Rijker