Hoeveel meer kan ik loslaten? Hoeveel meer kan ik verdragen? Elke stap is pijnlijk, op dit moment, want elke stap is weer opnieuw loslaten van iets dat ik niet wil loslaten. Het is nodig, het moet, vasthouden aan wat is geweest is geen optie. Dat verstard, dat verstopt, dat laat de boel overlopen. Los laten betekent beweging, betekend onzekerheid, betekend onbekend terrein. Ik heb het al eerder gedaan, ik heb ervaring, maar makkelijk is het niet, wanneer wat is geweest zo vertrouwd en kostbaar is. Loslaten, ik weet dat ik het kan. Ik weet dat de eerste stappen de moeilijkste zijn. Waarom is houden van, onlosmakelijk verbonden met verdriet?
Het is weer diep adem halen, terwijl de storm door mijn lijf trekt. Nog maar een keer. De neus in de wind en laten gaan, wat voorbij trekken zal.
vrijdag 23 oktober 2015
woensdag 21 oktober 2015
Onvoorwaardelijke Liefde
Er gebeurt veel, veel dat onvoorspelbaar en onstuimig is. Veel dat we niet voorzien hadden en graag anders hadden gewild. Wie ons gezin kent, weet maar al te goed, hoe omvangrijk de uitdagingen zijn die we elke dag opnieuw aan gaan. Die elke dag ons leven bepalen en onze gemoedstoestand beheersen.
Door het overlijden van Mirthe ben ik anders gaan kijken naar dat wat Liefde heet. Die onvoorwaardelijke Liefde die je nodig hebt, om te kunnen los laten, wat zo mooi, kostbaar en je zo ontzettend dierbaar is. Die Liefde die altijd de verbinding geeft tussen Mirthe en ons. Die is diep, overwint elke barriere tussen leven en dood.
De onvoorwaardelijke Liefde gaat gepaard met een vermogen tot echt houden van. Het gaat gepaard met een verbondenheid die door geen teleurstelling, geen tegenslag en geen enkele ervaring teniet gedaan kan worden. Onvoorwaardelijke Liefde, zegt het woord zelf al, is vrij van voorwaarden, puur, eerlijk en oprecht ongeacht wat er tegen over staat, want dat is toch altijd ontoereikend. Onvoorwaardelijke Liefde is dieper dan alles wat je er mogelijkerwijs tegenover kan zetten. Onvoorwaardelijke Liefde brengt je bij elkaar, ondanks de barrieres die het leven op je pad opwerpt. Dit kan de Dood zelf zijn, dit kan verdriet, pijn en ondraagelijk verlies zijn.
Soms kan je niet samen zijn, door de barrieres die het leven opwerpt, of dit nou door het lot wordt opgeworpen, of door keuzes die gemaakt worden op basis van gevoel. Het is één van de moeilijkste dingen, één van de moeilijkste keuzes wanneer het lijkt alsof het op zoveel andere manieren had gekund. Er is altijd een keuze, altijd een manier om het anders te doen. Wat is juist? wat is passend? wat is het beste? Voor iedereen betrokken. Het is en blijft een uitdaging. Het leven gaat niet zonder slag of stoot, zoals we graag zouden willen. Verzet en weerstand komen om de hoek kijken in de vorm van teleurstelling en boosheid. Het doet pijn, om te beseffen dat samen zijn, pijn doet. Dat er keuzes gemaakt moeten worden om te zorgen dat samen zijn een optie blijft. Maar dat is het onderzoeken waard, wanneer Onvoorwaardelijke Liefde in je leven is getrokken.
Door het overlijden van Mirthe ben ik anders gaan kijken naar dat wat Liefde heet. Die onvoorwaardelijke Liefde die je nodig hebt, om te kunnen los laten, wat zo mooi, kostbaar en je zo ontzettend dierbaar is. Die Liefde die altijd de verbinding geeft tussen Mirthe en ons. Die is diep, overwint elke barriere tussen leven en dood.
De onvoorwaardelijke Liefde gaat gepaard met een vermogen tot echt houden van. Het gaat gepaard met een verbondenheid die door geen teleurstelling, geen tegenslag en geen enkele ervaring teniet gedaan kan worden. Onvoorwaardelijke Liefde, zegt het woord zelf al, is vrij van voorwaarden, puur, eerlijk en oprecht ongeacht wat er tegen over staat, want dat is toch altijd ontoereikend. Onvoorwaardelijke Liefde is dieper dan alles wat je er mogelijkerwijs tegenover kan zetten. Onvoorwaardelijke Liefde brengt je bij elkaar, ondanks de barrieres die het leven op je pad opwerpt. Dit kan de Dood zelf zijn, dit kan verdriet, pijn en ondraagelijk verlies zijn.
Soms kan je niet samen zijn, door de barrieres die het leven opwerpt, of dit nou door het lot wordt opgeworpen, of door keuzes die gemaakt worden op basis van gevoel. Het is één van de moeilijkste dingen, één van de moeilijkste keuzes wanneer het lijkt alsof het op zoveel andere manieren had gekund. Er is altijd een keuze, altijd een manier om het anders te doen. Wat is juist? wat is passend? wat is het beste? Voor iedereen betrokken. Het is en blijft een uitdaging. Het leven gaat niet zonder slag of stoot, zoals we graag zouden willen. Verzet en weerstand komen om de hoek kijken in de vorm van teleurstelling en boosheid. Het doet pijn, om te beseffen dat samen zijn, pijn doet. Dat er keuzes gemaakt moeten worden om te zorgen dat samen zijn een optie blijft. Maar dat is het onderzoeken waard, wanneer Onvoorwaardelijke Liefde in je leven is getrokken.
donderdag 15 oktober 2015
Geronimo Stilton
De knipoogjes blijven komen. Vanuit geheel onverwachte hoek, dat is elke keer weer een verrassing. Wie de SuperMirthe's Lichtpuntjes kent, kent ook mijn voorliefde voor de Regenboog.
Over de symboliek van de Regenboog heb ik nog niet zo veel nagedacht, ik hou gewoon van de kleuren, zoals Mirthe ook een veelzijdig, kleurrijk mensje was. Die symboliek mag duidelijk zijn.
Toch wordt mij op niet misverstane wijze geleerd wat nog meer de betekenis van de Regenboog is. Ik lees met Lars in het Fantasia boek van Geronimo Stilton. Een serie boeken waar naast een allegrappigst verhaal, met allergrappigste, lange woorden, ook nog de nodige weetjes in opgenomen zijn. In kaders ingekleed, zodat er voor gekozen kan worden om wat weetjes te lezen of links te laten liggen. Niet noodzakelijk om het verhaal te begrijpen, maar dus wel educatief. Ook voor de oudere generatie, heel interessant.
Zo zijn we eindelijk in het verhaal op het punt aangekomen dat de Geronimo bij de eeuwig slapende Florina aan komt. Hij maakt haar wakker, zoals alleen hij dat voorbestemd is te doen (herkenbaar van alle sprookjes...). Er ontstaat een Regenboog, van 7 kleuren, als symbool van de Vrede. Zoals in veel mooie en ware verhalen, wordt ook hier de Liefde genoemd als verdediging tegen het kwaad. In het kader naast het verhaal staat het volgende over de Regenboog:
Regenboog
Symbolische brug tussen hemel en aarde.
Iris, de boodschapper van de goden,
reisde voor de oude Grieken over de Regenboog
In het bijbelboek Genesis verschijnt de Regenboog
na de zondvloed om de vriendschap tussen God
en alle levende wezens te tonen.
Tegenwoordig is het een algemeen symbool van Vrede.
Hoe mooi is dat? En Vrede is niet alleen leven in afwezigheid van oorlog. Zoals wij in Vrede leven, is maar 1 manier van kijken naar Vrede. Leven in Vrede is zoveel dieper en dichterbij dan de afwezigheid van oorlog. Leven in Vrede kan je in jezelf vinden, wanneer de strijd tussen de eigen emoties gestreden is en je volledig kan omarmen wat je leven je brengt. Ongeacht de beproevingen, het verdriet, het onrecht, de teleurstellingen. Alles is terug te brengen naar leven door deze emoties heen en te zoeken naar die manier die Vrede brengt. Er is geen weg omheen, het is altijd de weg door de beproevingen heen, door de emoties, door de teleurstellingen heen. Hoe pijnlijk ook. De Regenboog laat zien hoe veelzijdig het leven is en hoe gevarieerd de weg naar de Vrede is. Dat de Regenboog er zo prachtig uit ziet, is een troost, op een weg die aanvankelijk zo pijnlijk is. Het is de moeite waard, dat geloof ik zeker.
Over de symboliek van de Regenboog heb ik nog niet zo veel nagedacht, ik hou gewoon van de kleuren, zoals Mirthe ook een veelzijdig, kleurrijk mensje was. Die symboliek mag duidelijk zijn.
Toch wordt mij op niet misverstane wijze geleerd wat nog meer de betekenis van de Regenboog is. Ik lees met Lars in het Fantasia boek van Geronimo Stilton. Een serie boeken waar naast een allegrappigst verhaal, met allergrappigste, lange woorden, ook nog de nodige weetjes in opgenomen zijn. In kaders ingekleed, zodat er voor gekozen kan worden om wat weetjes te lezen of links te laten liggen. Niet noodzakelijk om het verhaal te begrijpen, maar dus wel educatief. Ook voor de oudere generatie, heel interessant.
Zo zijn we eindelijk in het verhaal op het punt aangekomen dat de Geronimo bij de eeuwig slapende Florina aan komt. Hij maakt haar wakker, zoals alleen hij dat voorbestemd is te doen (herkenbaar van alle sprookjes...). Er ontstaat een Regenboog, van 7 kleuren, als symbool van de Vrede. Zoals in veel mooie en ware verhalen, wordt ook hier de Liefde genoemd als verdediging tegen het kwaad. In het kader naast het verhaal staat het volgende over de Regenboog:
Regenboog
Symbolische brug tussen hemel en aarde.
Iris, de boodschapper van de goden,
reisde voor de oude Grieken over de Regenboog
In het bijbelboek Genesis verschijnt de Regenboog
na de zondvloed om de vriendschap tussen God
en alle levende wezens te tonen.
Tegenwoordig is het een algemeen symbool van Vrede.
Hoe mooi is dat? En Vrede is niet alleen leven in afwezigheid van oorlog. Zoals wij in Vrede leven, is maar 1 manier van kijken naar Vrede. Leven in Vrede is zoveel dieper en dichterbij dan de afwezigheid van oorlog. Leven in Vrede kan je in jezelf vinden, wanneer de strijd tussen de eigen emoties gestreden is en je volledig kan omarmen wat je leven je brengt. Ongeacht de beproevingen, het verdriet, het onrecht, de teleurstellingen. Alles is terug te brengen naar leven door deze emoties heen en te zoeken naar die manier die Vrede brengt. Er is geen weg omheen, het is altijd de weg door de beproevingen heen, door de emoties, door de teleurstellingen heen. Hoe pijnlijk ook. De Regenboog laat zien hoe veelzijdig het leven is en hoe gevarieerd de weg naar de Vrede is. Dat de Regenboog er zo prachtig uit ziet, is een troost, op een weg die aanvankelijk zo pijnlijk is. Het is de moeite waard, dat geloof ik zeker.
dinsdag 13 oktober 2015
graven
Het verliezen van je kind, brengt een hoop met zich mee. Afwegingen, verwachtingen, toekomstbeelden, die niet uit komen. Je mag ze allemaal los laten, achter je laten, vrij laten.
Iets dat ik wel los moest laten uit behoud van mezelf, was: anderen voorop stellen. Ik moest eerst weer ontdekken en zien wie ik ben. Stukje bij beetje probeer ik de lagen te doorgraven die mij het zicht op mezelf belemmeren. Het is een pittig proces, waarbij veel los komt. Sommige dingen zijn mooi, laten mooie krachten zien, waarvan ik alleen maar hoopte ze te hebben. Andere dingen zijn minder mooi, laten oordelen zien die het zicht ernstig belemmeren.
Ik graaf en maak mijn zicht daarmee helder en schoon. Het is hard werken en soms demotiverend. Maar ik ga door, ik moet, voor mijn eigen belofte, mijn eigen weg. Een jaar geleden vroeg ik mij af waarom ik nog leven zou willen. Nu dat Mirthe een vlinder was geworden. Waarom zou ik mijn bed nog uit komen? Ik kon alleen maar bedenken dat ik die reden zelf zou moeten zijn. Pas als ik goed kan zorgen voor mezelf, kan ik dat ook voor een ander. Lars is er en heeft mij hard nodig. Investeren in mijzelf is investeren in de toekomst.
Rouwen is een ingewikkeld proces, dat vraagt om graven en ontdekken wie jezelf nu bent geworden of aan het worden bent. Dat is een proces dat lang duurt, intensief is en zeker geen pas klaar antwoord geven kan op welk moment dan ook. Graven, zoeken, vinden om te zijn wie ik werkelijk ben.
Iets dat ik wel los moest laten uit behoud van mezelf, was: anderen voorop stellen. Ik moest eerst weer ontdekken en zien wie ik ben. Stukje bij beetje probeer ik de lagen te doorgraven die mij het zicht op mezelf belemmeren. Het is een pittig proces, waarbij veel los komt. Sommige dingen zijn mooi, laten mooie krachten zien, waarvan ik alleen maar hoopte ze te hebben. Andere dingen zijn minder mooi, laten oordelen zien die het zicht ernstig belemmeren.
Ik graaf en maak mijn zicht daarmee helder en schoon. Het is hard werken en soms demotiverend. Maar ik ga door, ik moet, voor mijn eigen belofte, mijn eigen weg. Een jaar geleden vroeg ik mij af waarom ik nog leven zou willen. Nu dat Mirthe een vlinder was geworden. Waarom zou ik mijn bed nog uit komen? Ik kon alleen maar bedenken dat ik die reden zelf zou moeten zijn. Pas als ik goed kan zorgen voor mezelf, kan ik dat ook voor een ander. Lars is er en heeft mij hard nodig. Investeren in mijzelf is investeren in de toekomst.
Rouwen is een ingewikkeld proces, dat vraagt om graven en ontdekken wie jezelf nu bent geworden of aan het worden bent. Dat is een proces dat lang duurt, intensief is en zeker geen pas klaar antwoord geven kan op welk moment dan ook. Graven, zoeken, vinden om te zijn wie ik werkelijk ben.
vrijdag 9 oktober 2015
wat een week
Moe, voldaan en niet meer kunnen slapen nadat ik toch erg laat op bed lag, voor mijn doen. Ik ben het duidelijk niet meer gewend, de laatste tijd. Maar goed. Deze week is voor mijn gevoel weer net zo pittig als deze week vorig jaar. Met het grote verschil dat ik deze week naar een lezing ging, BTW aangifte deed en naar een werkgroepbijeenkomst ging, met een uurtje filerijden als bonus (wat ben ik dan toch blij dat ik niet in de randstad woon). In elk geval 3 dingen waar ik vorig jaar niet aan denken moest. Alleen al een boodschapje doen of Lars van school halen of erheen brengen, kostte me al een vermogen aan energie. Dan heb ik al het nodige werk verzet om dit te kunnen doen. Niet ongemerkt, want moe ben ik wel. Even een dagje niets hoeven doen, is dan wel lekker. De agenda is vandaag in elk geval leeg.
De komende weken wordt die al wel weer aardig gevuld. Met leuke activiteiten, gerelateerd aan de Lichtpuntjes. Want die gaan natuurlijk nog meer en nog verder stralen. De koude dagen komen er aan, de kaarsen branden weer volop, dus bewaar de resten en stuur ze naar mij op of verzamel ze in grote hoeveelheden en we regelen een ophaalafspraak.
Want wil ik nog meer van deze kunnen maken.....
Heb ik heel veel van deze nodig:
Kortom, de week was roerig. Er is weer veel werk/ rouwarbeid verricht. Dat zal nog wel een tijdje langer het ritme zijn waar ik in verkeer. Het hoort er nou eenmaal bij. Al met al kijk ik wel terug op een waardevolle week waarin ik weer veel Lichtpuntjes heb gemaakt, verspreid, maar ook vooral zelf heb mogen ontvangen!
De komende weken wordt die al wel weer aardig gevuld. Met leuke activiteiten, gerelateerd aan de Lichtpuntjes. Want die gaan natuurlijk nog meer en nog verder stralen. De koude dagen komen er aan, de kaarsen branden weer volop, dus bewaar de resten en stuur ze naar mij op of verzamel ze in grote hoeveelheden en we regelen een ophaalafspraak.
Want wil ik nog meer van deze kunnen maken.....
woensdag 7 oktober 2015
10 levenslessen
Een tijd geleden ben ik begonnen met het lezen van de boeken van Hans Stolp. Een inspirerend schrijver, die heel goed kan verwoorden wat de impact is van een verlies. Daar gingen de eerste boeken over die ik onder ogen kreeg, bijv. 'Als een geliefde sterft...'
Geregeld geeft Hans Stolp lezingen, voornamelijk in Amersfoort. Een enkele keer wijkt hij uit naar het pitoreske Drenthe en laat dat nou gisteravond zijn geweest, bijna in mijn achtertuin. Een mooie kans om een lezing bij te wonen en die heb ik met beide handen aangenomen. Het onderwerp, het boek, van deze avond was: de 10 levenslessen.
Deze had ik nog niet gelezen, maar veel wat in andere boeken wordt aangehaald, komt in dit boek samen. Veel thema's overlappen elkaar nou eenmaal. De 10 levenslessen raken de dood net zo goed. Immers de context van het leven wordt dieper, breder en intenser wanneer je de dood ertegenaan houdt. Het is een gegeven, leer er mee te leven.
Hans Stolp spreekt over incarneren en excarneren. De eerste 42 jaar zijn we doorgaans bezig te incarneren, om zo rond ons 42ste te beseffen dat er een reden moet zijn dat we hier zijn. Je weet wel die tijd dat we allemaal in een midlife crisis storten en op zoek gaan naar ons levensdoel. Nou ja, de zaal moest er in elk geval om lachen, het zal de nodige herkenning opleveren.
In de pauze raak ik aan de praat met een andere dame. Zij merkt op dat ik een paar cadeautjes voor mezelf heb aangeschafd. Ergens in het gesprek benoem ik dat ik niet kan mee praten over die 42 jaar grens, dat duurt nog een paar jaar. Ze lacht geruststellend, dat komt wel, hoe dan ook. Hmm, de crisis die ik nu beleef vind ik heftig genoeg, laat me die midlife crisis maar overslaan. Laat ik nu ook maar weer zeggen dat ik niet binnen de regels pas en me deze regels ook maar naar eigen inzicht toe passen. Ik herken me genoeg in de vragen die hier worden gesteld en de levenslessen die uitgelegd worden. Ik geloof dat ik het wel snap, toe pas en leef, soms met tegenzin, maar he, that's life.
Ik vertel mijn gesprekspartner waarom ik een crisis beleef. We praten erover. Ze vraagt wat het met me doet om hier te zijn, om te lezen van Hans Stolp en of ik contact heb met Mirthe. Het is fijn om even lucht te geven aan mijn beleving van deze avond en de ervaringen waarmee ik hier ben gekomen.
Met wat troost, herkenning en erkenning ga ik weer naar huis. Weer een beetje in perspectief wat ik in mijn binnenwereld te verteren en doorleven heb. Het is momenteel weer een grote chaos daar binnen. Alsof het voorbij gaan van het eerste jaar, alle deuren weer open heeft gezet en ik één voor één moet na gaan, welke ik open laat en welke er beter nog even gesloten kan blijven.
Voor de nieuwsgierigen, de Levenslessen:
1 Ga in je kracht staan en stel grenzen
2 Ga elke dag opnieuw de weg van het ego naar het hogere zelf
3 Ontwikkel een spirituele levenshouding
4 Leer onderscheiden tussen het oude en nieuwe helderziendheid
5 Maak je het eigenlijk geheim van de tijd bewust
6 Heimwee bestrijden met de kracht van de liefde...
7 Leven met een zekere overgevoeligheid
8 Je bent zelf verantwoordelijk voor de gezondheid van je lichaam
9 je bent zelf verantwoordelijk voor je geestelijk leven
10 Werk zo aan jezelf dat Christus door je heen kan spreken
Soms gaat ons leven
door het diepste donker heen
Soms moeten we loslaten
terwijl alles in ons zich verzet.
Soms kunnen we niets anders
dan roepen: waarom mijn God?
Soms weten we niet hoe verder
te gaan met een gebroken hart.
Maar juist dan, als het volstrekt
donker is, ín ons en om ons heen,
begint zacht en stil iets op te lichten
dat ons leven voorgoed verandert.
Want midden in het volstrekte
donker wordt het licht geboren,
het licht van een hoger, dieper
weten, het licht van de ware liefde.
Wie die ervaring mag opdoen
wordt voorgoed een ander mens:
een geraakte, een geroepene.
God Zelf kiest haar tot kanaal.
Hans Stolp- Tien levenslessen voor deze tijd
Geregeld geeft Hans Stolp lezingen, voornamelijk in Amersfoort. Een enkele keer wijkt hij uit naar het pitoreske Drenthe en laat dat nou gisteravond zijn geweest, bijna in mijn achtertuin. Een mooie kans om een lezing bij te wonen en die heb ik met beide handen aangenomen. Het onderwerp, het boek, van deze avond was: de 10 levenslessen.
Deze had ik nog niet gelezen, maar veel wat in andere boeken wordt aangehaald, komt in dit boek samen. Veel thema's overlappen elkaar nou eenmaal. De 10 levenslessen raken de dood net zo goed. Immers de context van het leven wordt dieper, breder en intenser wanneer je de dood ertegenaan houdt. Het is een gegeven, leer er mee te leven.
Hans Stolp spreekt over incarneren en excarneren. De eerste 42 jaar zijn we doorgaans bezig te incarneren, om zo rond ons 42ste te beseffen dat er een reden moet zijn dat we hier zijn. Je weet wel die tijd dat we allemaal in een midlife crisis storten en op zoek gaan naar ons levensdoel. Nou ja, de zaal moest er in elk geval om lachen, het zal de nodige herkenning opleveren.
In de pauze raak ik aan de praat met een andere dame. Zij merkt op dat ik een paar cadeautjes voor mezelf heb aangeschafd. Ergens in het gesprek benoem ik dat ik niet kan mee praten over die 42 jaar grens, dat duurt nog een paar jaar. Ze lacht geruststellend, dat komt wel, hoe dan ook. Hmm, de crisis die ik nu beleef vind ik heftig genoeg, laat me die midlife crisis maar overslaan. Laat ik nu ook maar weer zeggen dat ik niet binnen de regels pas en me deze regels ook maar naar eigen inzicht toe passen. Ik herken me genoeg in de vragen die hier worden gesteld en de levenslessen die uitgelegd worden. Ik geloof dat ik het wel snap, toe pas en leef, soms met tegenzin, maar he, that's life.
Ik vertel mijn gesprekspartner waarom ik een crisis beleef. We praten erover. Ze vraagt wat het met me doet om hier te zijn, om te lezen van Hans Stolp en of ik contact heb met Mirthe. Het is fijn om even lucht te geven aan mijn beleving van deze avond en de ervaringen waarmee ik hier ben gekomen.
Met wat troost, herkenning en erkenning ga ik weer naar huis. Weer een beetje in perspectief wat ik in mijn binnenwereld te verteren en doorleven heb. Het is momenteel weer een grote chaos daar binnen. Alsof het voorbij gaan van het eerste jaar, alle deuren weer open heeft gezet en ik één voor één moet na gaan, welke ik open laat en welke er beter nog even gesloten kan blijven.
Voor de nieuwsgierigen, de Levenslessen:
1 Ga in je kracht staan en stel grenzen
2 Ga elke dag opnieuw de weg van het ego naar het hogere zelf
3 Ontwikkel een spirituele levenshouding
4 Leer onderscheiden tussen het oude en nieuwe helderziendheid
5 Maak je het eigenlijk geheim van de tijd bewust
6 Heimwee bestrijden met de kracht van de liefde...
7 Leven met een zekere overgevoeligheid
8 Je bent zelf verantwoordelijk voor de gezondheid van je lichaam
9 je bent zelf verantwoordelijk voor je geestelijk leven
10 Werk zo aan jezelf dat Christus door je heen kan spreken
Soms gaat ons leven
door het diepste donker heen
Soms moeten we loslaten
terwijl alles in ons zich verzet.
Soms kunnen we niets anders
dan roepen: waarom mijn God?
Soms weten we niet hoe verder
te gaan met een gebroken hart.
Maar juist dan, als het volstrekt
donker is, ín ons en om ons heen,
begint zacht en stil iets op te lichten
dat ons leven voorgoed verandert.
Want midden in het volstrekte
donker wordt het licht geboren,
het licht van een hoger, dieper
weten, het licht van de ware liefde.
Wie die ervaring mag opdoen
wordt voorgoed een ander mens:
een geraakte, een geroepene.
God Zelf kiest haar tot kanaal.
Hans Stolp- Tien levenslessen voor deze tijd
dinsdag 6 oktober 2015
Verdriet
Als er iets is dat dynamisch is, zijn het wel emoties. Met name de emoties die we doorgaans als negatief bestempelen, zoals boosheid, angst en verdriet. Voor de emoties die we doorgaans als positief bestempelen durf ik niet te zeggen of die wel net zo dynamisch zijn. Mijn ervaring is wel dat de vrolijke, lichte emoties snel kunnen om slaan naar de zwaardere emoties.
Maar het is niet zo dat de emoties die als negatief te boek staan, niet welkom zijn. Het zijn voor mij juist deze emoties die me de kracht geven om het beste ervan te maken. Sommige dagen lukt dat beter dan op andere dagen. Sommige momenten is het te overweldigend. Het is zelden dat de emoties me lam leggen, tenzij er uitputting op de loer ligt. Dan ben ik mijn grenzen vergeten in acht te nemen.
Er zijn ook maar weinig momenten dat het verdriet hetzelfde is. Om te kunnen omgaan met verdriet, is het fijn om te begrijpen hoe verdriet werkt. Ik kan geen leven voorstellen zonder verdriet, ik heb het altijd gehad om de één of andere reden. Ik heb het niet altijd verwelkomt en lang als ballast mee gezeuld. Ik heb lang gedacht dat als ik geen verwachtingen heb, ik geen verdriet zou krijgen te verteren. Ontkenning was een goede strategie, voor een x aantal jaren.
Inmiddels heeft dat oude idee afgedaan. Ik kan immers houden van, dus heb ik verdriet wanneer dat houden van, een andere vorm aan moet nemen. Of ik dat nu wil of niet, het heb zien aan komen of niet of niet heb kunnen voorkomen. Het is me niet in die zin gegeven om te kiezen. Maar kiezen voor 'houden van' is ook kiezen voor verdriet, het komt ooit, als het er niet al is.
Verdriet is dat antwoord op liefde. En zoals liefde groeit en verandert, verandert ook verdriet door de tijd heen. De tijd verstrijkt en zal andere kleuren geven aan mijn verdriet. Ik draag het met mij mee, het is onderdeel van mijn identiteit.
Ik zie vriendjes en vriendinnetjes groter worden, van Mirthe. Ik zie ze groeien, ik zie ze wijzer worden. Dat raakt mijn verdriet, dat is nou eenmaal zo. Ik ga het niet uit de weg, ik kan zelfs blij zijn om de woorden die ze met mij delen. Over dromen die ze hebben met Mirthe, over spelletjes die ze spelen met Mirthe, over verhalen die ze vertellen door Mirthe. Zij worden groter, gaan naar een nieuwe klas, nieuwe juf, nieuwe groep, nieuwe ervaringen, nieuwe vriendjes, nieuwe kansen, nieuwe... vul maar in.
Ik zal er verdriet om hebben dat Mirthe dat niet heeft, dat ik dat niet heb met Mirthe. Dat ik niet de ervaring heb van 2 kinderen naar school brengen en 2 kinderen tegelijk van school halen. Dat laatste heb ik nooit gehad. Dat eerste wel 2x. Die 2x dat Mirthe naar school is geweest, tegelijk met Lars gebracht, maar beide keren na een uurtje weer opgehaald. Niet naar 2 ouderavonden gaan, voor elk kind 1.
En verdriet omdat ik wel de telefoon op neem. Iemand aan de telefoon tref die vraagt of ik de moeder van Mirthe ben. Jazeker (de enige echte!). Inmiddels begint deze dame uit te leggen waarom ze belt. Intussen heb ik snel de link gelegd tussen de instantie en Mirthe en weet dat dit geen zin heeft. Ik vraag of ik even mag onderbreken. Uiteraard. Ik vertel haar dat Mirthe een jaar geleden is overleden... Het spijt me, ik wist dat niet. Dat lijkt mij overduidelijk, dan was betreffend telefoontje niet gemaakt. Ik vind het heel vervelend, zegt ze, ik kreeg melding dat de controle 1,5 jaar geleden was en dat het tijd was voor een nieuwe. Ik snap het, ergens is iets mis gegaan, voor ons allebei een vervelende situatie, zeg ik. Maar voor mij nog het meest, denk ik. Hoewel haar dit telefoontje nog lang zal heugen en nog lang vreest dat ze bij elk telefoontje weer zo'n bericht zal krijgen. Een manier waarop ik niet wil dat mijn verdriet wordt aan geraakt. Ook daar is niet altijd de keuze aan mij, hoe verdriet wordt geraakt.
Maar het is niet zo dat de emoties die als negatief te boek staan, niet welkom zijn. Het zijn voor mij juist deze emoties die me de kracht geven om het beste ervan te maken. Sommige dagen lukt dat beter dan op andere dagen. Sommige momenten is het te overweldigend. Het is zelden dat de emoties me lam leggen, tenzij er uitputting op de loer ligt. Dan ben ik mijn grenzen vergeten in acht te nemen.
Er zijn ook maar weinig momenten dat het verdriet hetzelfde is. Om te kunnen omgaan met verdriet, is het fijn om te begrijpen hoe verdriet werkt. Ik kan geen leven voorstellen zonder verdriet, ik heb het altijd gehad om de één of andere reden. Ik heb het niet altijd verwelkomt en lang als ballast mee gezeuld. Ik heb lang gedacht dat als ik geen verwachtingen heb, ik geen verdriet zou krijgen te verteren. Ontkenning was een goede strategie, voor een x aantal jaren.
Inmiddels heeft dat oude idee afgedaan. Ik kan immers houden van, dus heb ik verdriet wanneer dat houden van, een andere vorm aan moet nemen. Of ik dat nu wil of niet, het heb zien aan komen of niet of niet heb kunnen voorkomen. Het is me niet in die zin gegeven om te kiezen. Maar kiezen voor 'houden van' is ook kiezen voor verdriet, het komt ooit, als het er niet al is.
Verdriet is dat antwoord op liefde. En zoals liefde groeit en verandert, verandert ook verdriet door de tijd heen. De tijd verstrijkt en zal andere kleuren geven aan mijn verdriet. Ik draag het met mij mee, het is onderdeel van mijn identiteit.
Ik zie vriendjes en vriendinnetjes groter worden, van Mirthe. Ik zie ze groeien, ik zie ze wijzer worden. Dat raakt mijn verdriet, dat is nou eenmaal zo. Ik ga het niet uit de weg, ik kan zelfs blij zijn om de woorden die ze met mij delen. Over dromen die ze hebben met Mirthe, over spelletjes die ze spelen met Mirthe, over verhalen die ze vertellen door Mirthe. Zij worden groter, gaan naar een nieuwe klas, nieuwe juf, nieuwe groep, nieuwe ervaringen, nieuwe vriendjes, nieuwe kansen, nieuwe... vul maar in.
Ik zal er verdriet om hebben dat Mirthe dat niet heeft, dat ik dat niet heb met Mirthe. Dat ik niet de ervaring heb van 2 kinderen naar school brengen en 2 kinderen tegelijk van school halen. Dat laatste heb ik nooit gehad. Dat eerste wel 2x. Die 2x dat Mirthe naar school is geweest, tegelijk met Lars gebracht, maar beide keren na een uurtje weer opgehaald. Niet naar 2 ouderavonden gaan, voor elk kind 1.
En verdriet omdat ik wel de telefoon op neem. Iemand aan de telefoon tref die vraagt of ik de moeder van Mirthe ben. Jazeker (de enige echte!). Inmiddels begint deze dame uit te leggen waarom ze belt. Intussen heb ik snel de link gelegd tussen de instantie en Mirthe en weet dat dit geen zin heeft. Ik vraag of ik even mag onderbreken. Uiteraard. Ik vertel haar dat Mirthe een jaar geleden is overleden... Het spijt me, ik wist dat niet. Dat lijkt mij overduidelijk, dan was betreffend telefoontje niet gemaakt. Ik vind het heel vervelend, zegt ze, ik kreeg melding dat de controle 1,5 jaar geleden was en dat het tijd was voor een nieuwe. Ik snap het, ergens is iets mis gegaan, voor ons allebei een vervelende situatie, zeg ik. Maar voor mij nog het meest, denk ik. Hoewel haar dit telefoontje nog lang zal heugen en nog lang vreest dat ze bij elk telefoontje weer zo'n bericht zal krijgen. Een manier waarop ik niet wil dat mijn verdriet wordt aan geraakt. Ook daar is niet altijd de keuze aan mij, hoe verdriet wordt geraakt.
Abonneren op:
Posts (Atom)